Najaar motorweekend in het Westenwald.
Beleefd en beschreven door Johan.
Dit jaar hadden de organisatoren Marry en Ron het Hotel Landsknecht in Uckerath uitgekozen om daar met onze club te verblijven. 22 leden hadden zich opgegeven. Uit het oogpunt van veiligheid en aanbevelingen vanuit veilig verkeer Nederland rijden wij dan al jaren in kleinere groepen. Dit weekend 3 groepen en 1 cabrio. De 1e groep vertrok al om 08.00 uur. Dus waren de meeste leden al vroeg uit de veren daar we een behoorlijke afstand qua kilometers binnendoor zouden gaan rijden.
Achter Den Bosch verlieten we al de snelweg en reden we via het Brabantse land vanuit Vinkel door het platteland. Dat kon je af en toe ook ruiken door de verse mest van de vele boerderijen. De smalle landweggetjes hadden niet veel verkeer, waardoor we toch lekker konden doorrijden. Al moest je af en toe wel opletten om niet verblind te worden door de lage zon. We hadden heerlijk droog en zonnig weer en dat was dan ook fijn als je weer door stukjes bos heen reed alwaar de diverse bomen al hun blaadjes aan het verliezen waren.
Via Nationaal park Maasduinen in Limburg kwamen we uiteindelijk na zo’n 2 uur rondtuffen aan in Straelen bij Kaffee Krone net over de Duitse grens. De vele drempels van ons land hadden we verlaten en nu konden ons polsen en billen even ontspannen op het terras. Waar we lekker konden genieten van een koffiestop met gebak. “Er zit schimmel in de bruine basterdsuiker”, werd er opgemerkt. Nee joh, dat zijn asbakpotjes met donker zand of iets dergelijks. Alom hilariteit dus!
Daarna begon een mooi carillon zijn muziek af te spelen waarbij boven in de nok van het huis de deurtjes opengingen en een poppenspel tevoorschijn kwam. Een prachtig schouwspel wat je niet dagelijks ziet.
“Gaan we weer?” “Nee we doen nog eerst een 2e bakkie”. “Ook goed”, was het antwoord.
Achteraf bleek de extra versnaperingstijd niet in ons voordeel te hebben gewekt. Een ouder echtpaar reed op de parkeerplaats de Motor van Peter van de bok af. Toen de oudere heer wilde steken om de auto netjes in het vak te parkeren had hij niet zo goed rondgekeken. Op dat moment was net de 1e groep aangekomen op de parkeerplaats om de motoren weer te gaan beklimmen voor deel 2 van de route.
Gelukkig zonder dominee effect bleef het bij slechts 1 omgevallen motor. De andere motoren bleven bespaard van schade maar de partner van de oude man werd het toch even te veel en moest zelfs een traantje wegpikken. Uiteindelijk werd het papieren schadeformulier tevoorschijn gehaald en werd er begonnen om de gegevens in te vullen met elkaar. Ondertussen was de motor overeind gezet en tijdens het weer terug monteren van de nummerplaat kwam Duitse Polizei ook nog even pols hoogte nemen. Omdat er geen letsel was en alleen maar blikschade was en we al een eind op weg waren met het schadeformulier vertrokken zij alweer rap.
Behalve een defecte kentekenplaathouder werd ook de schakelpoot nog even recht gebogen en het koppelingshendel weer teruggezet naar een handelbare positie. Vervolgens kon er proef worden gereden en na goedkeuring dat alles werkte kon de weg, voor het verdere weekend, geheel vervolgd worden.
We waren nog maar net weg (en nu als groep 2 in de volgorde) of de linker motorkoffer van een lid haar motor ging spontaan open. Gelukkig bleef alles in de koffer hangen en konden we even verderop na een kruising veilig stoppen.
Ondanks dat de koffer pas bij de garage was geweest voor dit euvel ging hij toch uit zijn borging. We waren voorbereid. Een spanband kon er niet om maar wel een dunne veter tussen de onderste scharnieren van de kofferdeksel door. En zo reden we binnen een paar minuten weer veilig verder. Een eindje verderop zat ik op de verkeerde baan. Navigeren en de groep achter je in de gaten houden, op de weg letten en het overige verkeer, soms net tekort aan tijd. Dus ging de weg naar rechts richting snelweg. Maar de afslagen in Duitsland liggen soms erg ver uit elkaar en omdat er geen verkeer achter ons zat, toch maar even een meter door een stukje gras gereden om weer via de afrit van de snelweg op de goede weg te komen.
Maar verderop kwamen we toch in een grote file terecht. Er was een ongeluk gebeurt. Veel blauw licht aanwezig. Toen we dat gehad hadden, kwamen we in het Ruhrgebied terecht. We reden in de buurt van Bonn en zijn ook door deze stad heen geweest. Veel stoplichten dus en een motor die regelmatig de koelventilator liet aanspringen. Voor de lunchstop nog even tanken en daarna smikkelen op zijn Duits. Flamkuchen, curryworsten en zelfs buikspek werd er geserveerd in Gasthaus Schweitzer te Kerpen. De biergarten was ook zeer uitnodigend maar die kwam minstens 100 km te vroeg voor ons gezelschap.
Uiteindelijk kwamen we allemaal tussen 17.30 en 18.00 uur aan in Uckerath bij Hotel Landsknecht. Eindelijk mochten we definitief afstappen en een verkoelend biertje bestellen.
Maar lang luieren op het terras was er niet bij. Half zeven “antreten” voor het eten want dan had je nog een uur. In een grote zaal zoals je dat bij de oktoberfeesten ziet werd een enorm lopend buffet geserveerd. Landsknecht is een enorm complex. Zelfs met 69 kamer in de verhuur. Geen evenement is te gek. Leuk om het verhaal van de familie Landsknecht te lezen op www.hotel-landsknecht.com
Na het diner was er volop party in dit complex. Op de begane grond een grote zaal waar vooral 40 tot 70+ op de dansvloer te vinden was. Beneden een nog veel grotere zaal waar de jongere garde op de disco vloer aan het dansen was of ernaast stond en “stiekem aan het dansen” waren zoals popband “Toontje Lager” dat ooit zong. Maar heel laat heb ik het niet gemaakt.
De volgende ochtend bij het ontbijt ging het over de herrie van de disco en of de kerktoren die vanaf 6.00 uur in de morgen ieder half uur stond te luiden. Niet iedereen had voldoende nachtrust gehad. 1 dame was zo slaperig nog dat zij na het starten van haar motor en het even verderop opstellen voor vertrek, vergat de beentjes op tijd op de aarde te zetten. De motor moest even uitrusten en weer overeind getild worden. Maar daarna kon iedereen in diverse groepjes beginnen aan de korte of lange route die uitgezet waren.
Ik ging met een groepje van 3 op pad waarbij in deze vroege uren er nog de nodige dauw in de lucht hing. Gelukkig was er zonnig weer voorspelt, dus na een voorzichtige start konden we heerlijk in de bochtjes hangen. Vele landweggetjes passeerden onder de motorwielen door. Een kleine 2 uur verder waren we in Isenburg ten noorden van Koblenz. We moesten nog 4 minuten wachten voordat ze opengingen en ze waren nog het terras aan het gereed maken. Maar uiteindelijk konden we aan de koffie en aan de cheesecake. Na het 2e bakkie kwam de groep van de korte route met voorrijder Rene ons gezelschap houden op het terras. Voor ons het sein om na gedag te hebben gezegd weer op te stappen. We hadden immers bijna 2 uur meer nodig om de gehele route te voltooien met de lange rit.
Rijdend door akkerbouw of bosgebied met heerlijke kronkelende wegen met af en toe wat haarspeldbochtjes was het hier volop genieten. Maar voordat je het weet ben je weer 2 uur verder en zijn onze billekes weer toe aan ontspanning. En zo kwamen terecht bij biker hotel Forsthaus in Volkesfeld. Lid van de “touren Fahren” Dit zijn locaties waar je als motorrijder zeer welkom bent.
Tot onze verrassing was het een tapas restaurant. Dus 2 grote menu’s door de groep uitgezocht en opgepeuzeld met 3 vorken en 3 mondjes. Mocht u ooit in de buurt komen van deze stek, stop hier dan en laat u culinair verwennen.
Na ons buikje gevuld te hebben was het best nog een eind naar ons Hotel dus hebben we nog een korte pauze ingelast en een ijsje genuttigd. Best lekker als de zon volop schijnt en het 24 graden is uit de zon.
De avond stond in het teken van de dorpsdisco. Groots aangekondigd op allerlei posters die tussen de vele te organiseren evenementen aan de muur hingen. Maar het 1e rondje was van de club, althans we hadden minder kosten dan in 1e instantie was voorzien en zo bleef er genoeg over om dit terug te laten vloeien naar de deelnemers van dit weekend. Hierna mocht eenieder met de voetjes van de vloer om te gaan dansen. Bij sommige duurde dat even maar uiteindelijk zijn er de nodige danspasjes op de vloer gelegd. Waarbij sommige leden tot laat in de nacht. De muziek ging pas om 4.00 uit maar toen lagen alle Lingerijders al te slapen.
En dan is het alweer zondagochtend. De dag dat er nog 8 leden bleven voor een extra lang weekend en zij dus nog een zondagsrit voor de boeg hadden. De rest ging in 2 in groepen naar huis ging. Zoals gebruikelijk worden eerst degene die naar huis gaan uitgezwaaid door de rest.
De achterblijvers moesten van het hoofdgebouw verhuizen naar het ernaast gelegen pand. Spullen konden bij de receptie afgegeven worden en zouden na schoonmaak van onze nieuwe kamers allemaal op 1 van de kamer gestald worden.
De zondag groep van Klaas die naar huis ging hebben, naar horen vertellen, 3 uur vertraging opgelopen daar de koelvloeistof van Kees zijn motor foetsie was. De dag ervoor, dacht René, dat het verlies in de motor van Ads zou zitten want hij had al de bijbehorende lucht geroken. Echter bleek het euvel dus bij Kees te zitten maar uiteindelijk zijn ze veilig en wel thuisgekomen.
De zondag groep vertrok dus als laatste en had een mooie route van 200 km voor de boeg. Na een goed uur ging de route langs een bikerstop. Maar helaas! Ik zag dit uitgekozen punt niet als voorrijder en mijn oude Garmin van 2008 gaf het ook niet aan. Dus reden we erlangsop en kwamen we op een onverharde weg uit. Grote split op het pad van enkel kilometerslang. Dus rustig doorrijden en de route blijven volgen. Onderweg passeerden we nog een groep oudere wandelaars die ons enigszins verbaasd aankeken en waarbij Monique zich namens de groep verontschuldigde, maar 3 km verderop reden we bos weer uit en kwamen we op het reguliere verharde asfalt weg uit.
Tijdens de koffiestop bij de Italiaan zei Marry. “Ik heb aan het begin nog via Streetview van Google gekeken maar toen was het 1e stuk nog asfalt en zag ik ook geen verboden.” Dus zonder lekke banden zijn we uiteindelijk verderop gestopt bij IJssalon La Giu in Wissen. Gelegen halfweg tussen Bonn en Siegen. Veel te vroeg nog voor ijs maar wel op tijd voor een lekker bak koffie of cappuccino.
Ook kwamen we nog bij een afgesloten brug maar daar konden we met een klein ommetje toch snel weer de goede richting op en de route weer vervolgen. Het weer was ook deze 3e dag zonnig en droog en zo genoten we ook van deze dag. De tijd vloog voorbij en na de Italiaan zijn we bij de Turk gestopt. Met enorme grote letters op de zijmuur stonden allerlei lekkere gerechten (Schnitzels, Curryworsten, Döner kebab Pommes Frites, etc.) Helaas geen terras aanwezig bij Deniz Grill in Neunkirchen. Menigeen koos ervoor om de kebab weg te smikkelen maar dat ging dan wel met een lekkere vette bek en een berg tzatziki saus.
Maar na zo een heerlijke zoute hap was de laatste afstand en de tijd te ver en te lang om een droge keel tegen te gaan, dus toch maar extra stop gedaan bij de Abdij van Marienstatt. Alwaar we wel eens in het verleden op bezoek zijn geweest met de motorclub, aldus Marry. Het zat niet meer in mijn geheugen. In ieder geval hebben Monique en ik het rondje dorstlessers gehaald. En met 6 van die grote pullen met koude Radler in twee handen voelde dat alsof we aanwezig waren op een Duits oktoberfeest.
Bij terugkomst in ons hotel zouden alle koffers en spullen van onze groep op 1 kamer gestald worden. Dat klopte en we werden over meerdere kamers verdeeld. Echter 1 sleutel werkte niet. Maar zondagavond is het in principe een gesloten boel. Maar ik wist dat 1 van de eigenaren cq medewerkers ergens direct achter dit complex in 1 vd huizen woonden. Dus ging Monique door de achtertuin naar het juiste adres en die vonden we. En gelukkig kwam even later de dochter van de mevrouw met de juiste sleutel. Er was een nieuwe sleutel uitgegeven maar deze was schijnbaar niet getest. Uiteindelijk konden we in alle kamers terecht en werd onderling nog even geruild zodat iedereen op een kamer naar wens lag.
Omdat het op maandag gesloten is moesten we ergens anders dineren. Daar had ik een budget voor mee gekregen namens de organisatoren en we besloten om even verderop schuin aan de overkant een restaurantje te pakken bij “Weetschaff. Daar zijn we achterom naar binnen gelopen alwaar de Biergarten was. Er werd even plaats gemaakt aan de houten tafels en stoelen en zo konden we heerlijk buiten genieten van onze avondmaaltijd. Ik koos voor een lokale “Marktpfanne” maar verse haring stond er ook bij diverse Lingerijders op het menu. Hier hebben we de avond vol gepraat waarna we redelijk vroeg en op tijd naar bed zijn gegaan.
De maandagochtend begon bewolkt en het had geregend. De 1e uren na het ontbijt zouden we wat voorzichtiger aan moeten doen. We konden dus wel ontbijten. En ook dit keer was dat goed en uitgebreid mogelijk. Daarna was het de laatste spullen verzamelen en de motor bepakken voor de terugreis. We besloten om toch maar regenkleding aan te doen. Achteraf misschien niet nodig geweest als je geen doorwaai jas had aangehad. Maar een beetje miezer en optrekkend dauw zorgen ook niet voor een lekker warm gevoel.
Gelukkig zaten er niet te veel haarspeldbochten meer in de terugreis want die vind ik alleen heel leuk om te rijden als je dan lekker de motor wat platter in de bocht legt zonder dat je daarvoor hard hoef te gaan. “Lekker zwieren op de motor” noem ik dat. Tot aan de 1e koffiepauze was het dus voorzichter rijden dan dat we de voorbije dagen hadden gehad met droog en heerlijk zonnig weer. Gelukkig reden we dit keer niet door de grote stad van Bonn maar via een omweg zuidwestelijk eromheen. Lekker weer bochtjes rijden richting “Nationaal Park Eifel”. Na de 1e koffie stop kregen we uiteindelijk weer droog asfalt onder de wielen en kon het tempo weer omhoog van voorzichtig naar normaal. Maar dan wordt het lastiger om een lunchstop te maken bij een eetgelegenheid die open is op maandag. Na diverse pogingen vonden we ons heil Nideggen. Noorden van het park bij Café Herpertz. Een andere Nederlandse motorgroep was al aan het afrekenen en zodoende konden wij hun tafels en stoelen in gebruik nemen. Jasje uit want de zon stond weer aan de hemel. De soep die Ads en Monique wensten was al uitverkocht. Maar met een andere keuze, veel honger hadden we niet meer, werden onze magen gevuld om de laatste kilometers van ons weekend te kunnen voltooien richting Nederland. Ivm werk ging Marry het laatste stuk direct via de snelweg naar huis om op tijd thuis te zijn om daarna weer de nacht in te gaan.
De rest hebben eerst nog een stuk van de originele uitgezette route gereden en daarna het laatste stuk ook de snelweg genomen. Zo kwam er een einde aan een voor mij in ieder geval heel gezellig en geslaagd weekend.
Bedankt Ron en Marry voor de organisatie.
En voor eenieder die de hierboven gelezen belevenissen heeft gelezen, hoop ik dat je ervan genoten hebt en dat ik met deze bijdrage een indruk hebt kunnen geven van het wel en wee van onze motorclub tijdens ons najaarsweekend ondanks dat het niet altijd 100 procent meezat, zoals hebt kunnen lezen. Maar zo is het in het echte leven nu eenmaal.
Tot wederhoren of ziens bij MTC de Lingerijders.